จดหมายรักลำดับที่ 2 : พันลภ สามสี

เรื่องสั้น

ในคืนที่ฟ้าฉ่ำชุ่มด้วยเมฆฝน พื้นดินเจิ่งนองด้วยน้ำที่หลั่งลงมาจากฟากฟ้า สะท้อนแสงไฟเป็นประกาย และระยิบพริบพราวเมื่อสายลมพลิ้วมาไล้ลูบ …เป็นครั้งแรกที่ข้าพเจ้าเห็นดวงดาวอยู่ในน้ำ

ในคืนที่ใบหน้าเปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำตา ไม่มีผ้าเช็ดหน้าผืนใดในโลกที่จะมาซับหยดน้ำใสๆที่หลั่งออกมาจากจิตใจแสนอาภัพ สะท้อนแสงเทียนเป็นประกาย และวิบวาวเมื่อลมต้องเปลวเทียนให้วูบไหว……เป็นครั้งแรกที่ข้าพเจ้าเห็นน้ำตาเทียนไหลหยดพร้อมกับน้ำตาแห่งข้าพเจ้า

ฝนโปรยปรายลงมาอีกครั้งพร้อมกับสายลมที่กรูเกรียวหอบเอาละอองเย็นชื้นมาปะทะใบหน้า ข้าพเจ้าตื่นจากเวลาในห้วงจิตที่กำลังคิดฝัน มองหาดวงดาวในน้ำอย่างเสียดาย ข้าพเจ้ามองไม่เห็นสิ่งใดเลย ม่านฝนคลี่คลุมทุกสรรพสิ่งใมให้ซีดมัวซัว เช่นเดียวกับดวงใจที่ใฝ่รักดวงนั้นที่ซีดเซียวไร้ชีวิตชีวา เพราะพายุแห่งโชคชะตา ได้กระหน่ำฝนแห่งการจากลาคลี่คลุมดวงใจนั้นไว้

ข้าพเจ้ากลับมาอยู่ในโลกมืดอีกครั้ง หลังจากน้ำตาเทียนได้หลั่งไหลจนหมดสิ้น ความวังเวงที่เท่ากับความมืดมิด กู่ก้องอยู่ในโสตของมนุษย์ผู้ที่ขาดรักบริบรูณ์ เพราะความโศกเศร้าแห่งการเฝ้ารอติดตามเป็นเงาอยู่ทุกเช้าค่ำ

บัดนี้ราวกับเงานั้นกลายเป็นห้องนี้ทั้งห้อง และเป็นโลกนี้ทั้งโลก จะมีสิ่งใดหนอมาขจัดพิบัติที่เกิดแก่ข้าพเจ้านี้ได้ ผู้ใดหนอจะมอบแสงสว่างส่องดวงตาอันมืดบอดของข้าพเจ้า ใครหนอจะกระทำการอันทรงคุณค่าแก่ขีวิตและดวงใจของข้าพเจ้าเช่นนี้

ความหิวทรมานเพียงใด ความโหยทรมานกว่านั้นพันเท่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งความโหยหาบุคคลผู้เป็นที่รัก….. ทรมานกว่านั้นสักแสนเท่า เพราะแม่ก็รู้ว่าผู้ที่เดินทางอยู่ในความมืดนั้น แม้แสงสว่างเพียงน้อยนิดก็ย่อมชำระจิตใจให้เบิกบานได้

กลับมาเถิดแม่ยอดรัก แม่ผู้เป็นดาราที่ประจำในหัวใจ แม่ผู้ซับน้ำตาแห่งความเศร้าโศกด้วยความรักบริสุทธิ์ของแม่ ….แม่ผู้เป็นแสงสว่างแห่งชีวิต

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *